Overstap naar Apple

november 12, 2008

Ik ben de vorige maand overstapt op Apple. Een droom die ik al lang had. Het was toch een grotere overstap dan ik verwacht had. Ik was een zeer zware Microsoft Outlook-gebruiker, en het is lastig om dezelfde functionaliteit snel in een Mac te krijgen. Mail, Ical en Adress book werken binnen het Apple operating systeem wel mooi samen,  maar het snel verplaatsen van een mail naar een afspraak naar een taak valt toch tegen als je het met Outlook vergelijkt. Ik werkte in Windows voornamelijk met sneltoetsen, en dat valt me bij Apple nu toch ook tegen. Natuurlijk, ze zijn er wel, maar ze heten allemaal net even anders, en ze zitten ook anders op het toetsenbord. Ik merk dat mijn vingers nog steeds automatisch naar de Windows toetsen bewegen.
Zover over de nadelen van de overstap. Wat ik geweldig vind is de user inferface. Die is gewoon veel mooier en overzichtelijker dan die van Windows XP die ik eerder gebruikte en ook die ik van Windows Vista heb gezien. Vooral de eenvoud van bijvoorbeeld de instellingen pagina’s is een hele verbetering. Ook voel ik me niet iedere keer onprettig als ik iets download, want ik heb het vertrouwen dat het systeem dat wel aankan, terwijl ik me bij Windows iedere keer schuldig voelde met in het achterhoofd dat dit nieuwe programma mijn systeem waarschijnlijk langzamer zou maken, of zou leiden tot een bug hier of daar. Bij Windows had ik een voortdurend gevoel van machteloosheid dat ik in een lekkende boot zat die steeds langzamer ging varen, maar waarvan ik niet wist waar het lek zat.
Naast dat gevoel was een van mijn doelen om naar Apple over te stappen sneller te kunnen werken met een computer. Ik zit per dag een aantal uren achter een scherm, en als dat efficiënter kan, voel ik me ook een stuk beter. Of dat doel snel met de Mac
gerealiseerd kan gaan worden weet ik nu nog niet. Het is in ieder geval meer steile leercurve dan ik gedacht had. Het is zeker niet zo als rijden in een andere auto, wat me na een paar minuten altijd wel lukt om de bedieningen te vinden.
Qua vormgeving is het ook een hele vooruitgang. Het oog wil toch ook wat.  Ik ben gevallen voor de Mac Air. Een volledig emotionele, onrationele keuze. Qua specificaties en prijs kijkt de echte ‘geek’ neer op dit apparaat. Maar hij voelt heerlijk aan, weegt niets, en het mooie is dat je hem steeds als een soort kladblok overal mee kan nemen en het dus echt een notebook word, iets wat niet van de grote bakbeesten gezegd kan worden. Ik val ook wel voor het compromisloze van het apparaat. Geen DVD speler, en eigenlijk gebruik ik die ook nooit, dus waarom zou ik dan het gewicht ervoor altijd meeslepen. Wat ik verder ook heel handig vind is dat je als je hem openklapt meteen kan gaan werken – ook een feature van andere Macbooks. Geen seconde tijdverlies, maar vooral geen flow verlies. Soms heb ik even een idee, en dan klap ik hem op, type het in, en klap hem dan weer in. Vooral als je met een baby thuis tussendoor nog productief probeert te zijn, is dat heel handig. Al met al ben ik blij met mijn aankoop. Aankoopbeslissingen zijn emotioneel. Apple heeft me als bedrijf in weten te palmen, en dat vind ik knap.


Joseph Norbart

april 23, 2007

Verontwaardiging als brandstof voor kunst

Vorige week naar een expositie geweest van Joseph Norbart. Ik ken Joseph al vele jaren. Echter, hij had tot nu toe nooit iets van zijn werk laten zien, alhoewel zijn vriendenkring wel wist dat hij hard aan het werk was in zijn atelier in Amsterdam Noord. De expositie (titel: ‘Not for sale’) was in een sjiek, leegstaand kantoorgebouw aan de Keizersgracht. Joseph heeft na een ziekte zijn carriere helemaal omgegooid. Hij was werkzaam in de bankwereld, en heeft een aantal jaren geleden besloten kunstenaar te worden.  De tentoonstelling was dus eigenlijk zijn persoonlijk verhaal. Het schilderij hierboven heeft als titel ‘Changing the Rules” en vind ik het meest typerend voor de levens ommezwaai van Joseph. Links zit de zakenman aan het schaakbord en rechts zit de kunstenaar. Joseph is een felle maatschappij criticus. Ook uit de andere schilderijen uit zijn begin periode spreekt een verontwaardiging en een woede. Maar daar discussies met Joseph vaak vastliepen op tegengestelde standpunten, vond ik het mooi hoe hij zijn verontwaardiging op het doek gezet had. Woede kan dus ook een brandstof zijn om iets te creeeren. Naar mijn idee kan woede zelfs getransformeerd worden naar liefde. En dat zag ik ook in de ontwikkeling van Joseph’s schilderijen. Getuige zijn laatste schilderij, geinspireerd een oude trouwfoto van Josephs vader en moeder, in een variatie op “De kus” van Gustaf Klimt.


Out of the box

maart 15, 2007

 De box maak je zelf

Als het gaat om creativiteit in bedrijven hoor je managers vaak zeggen dat er ‘out of the box’ gedacht moet worden. Het is een van die uitdrukkingen die iedereen gebruikt, maar waar iedereen een ander beeld bij heeft. Ik vraag me dan af wat er met de box bedoeld wordt. Staat ‘the box’ voor het kantoorpand? Gegeven de vorm van de meeste kantoorpanden op bedrijventerreinen zou dat best wel eens kunnen kloppen. Of staat ‘the box’ voor de manier waarop alles in een bedrijf gedaan wordt?  De structuren, de regels die creativiteit smoren. Naar mijn idee bestaat ‘the box’ uit je eigen beperkte blik van de werkelijkheid. Mensen sluiten zich voortdurend, zonder er zich bewust van te zijn, op in hun eigen oordelen. Neem het vraagstuk van hoe je 9 punten met 4 lijnen verbindt. Als je denkt dat je binnen het vierkant moet blijven, lukt het je nooit. Maar als je bedenkt dat je ook de rest van de ruimte kan gebruiken zie je de oplossing. De zelfgecreeerde ‘box’ bestaat in dit geval dus uit de 9 punten.


Verbale spam

januari 15, 2007

Ingeblikt door woorden

Sommige termen gaan van de echte naar de digitale wereld en dan weer terug. Ik vind nog steeds de term spam, hoe irritant het verschijnsel zelf ook is, een fascinerende term. SPAM is een soort hamproduct in Engeland, en werd door Monty Python gebruikt in een scetch om sluikreclame aan de kaak te stellen. De merknaam SPAM (met hoofdletters) is geregistreerd door Hormel Food Corporation, maar ze hebben geen probleem met spam zonder hoofdletters. Ik kan me nu moelijk voorstellen dat het iets met ingeblikt vlees te maken heeft. Er zijn ook acronoymen voor, zoals Sending People Annoying Messages. De kern ervan is dat je iemand een boodschap stuurt, zonder dat hij of zij er om gevraagd  heeft. Net zoals me dat in e-mail kan me kan irriteren kan me dat ook ergeren in gesprekken. Dat noem ik dan verbale spam. Iemand die een verhaal vertelt, meestal een monoloog, en niet met mij checkt of ik wel geinteresseerd ben om het hele verhaal aan te horen. Het schijnt ook onderzocht te zijn dat de gemiddelde luisteraar na 40 woorden het niet meer kan volgen, in ieder geval niet meer kan reproduceren wat iemand gezegd heeft. Als ik verbale spam ervaar, heb ik ook wel eens de existentiele angst dat iemand niet meer ophoudt met praten. De woordenvloed is dan zo groot en aanhoudend dat ik bang ben dat het eindeloos door zal gaan. Het is een benauwend gevoel, alsof langzaam mijn ruimte ingenomen wordt, en de opties om te ontsnappen er niet zijn. In die zin voel ik me dan als SPAM, ingeblikt in een blik van woorden.


E-mail

januari 7, 2007

Van communicatie revolutie naar ergernis

De eerste jaren dat ik met e-mail werkte vond ik het fantastisch. Geweldig om zomaar direct een berichtje van mensen uit de hele wereld te kunnen ontvangen. Ik werkte toen voor een multinational waar ik contact had met mensen over de hele wereld. Ook naast mijn werk was het een revolutie. Zonder e-mail had ik wellicht niet zo makkelijk contact kunnen houden met mijn vrouw (toenmalige vriendin) in het buitenland. De laatste tijd begint de mail me echter enorm tegen te staan. Ik beleef er steeds minder plezier aan. Ben de eerste 10 minuten vooral bezig met het binnenhalen van spam. Dat is dan al een grote aanslag op mijn humeur voor de dag. Ik heb het idee dat het steeds meer wordt. Of mijn spamfilter laat te veel door. Mail heeft naar mijn mening in de huidige vorm zijn beste tijd gehad. Het is niet gewoon niet leuk meer met al die spam en nutteloze berichtjes. De jongere generatie chat meer dan dat ze e-mailt. En daar is wat voor te zeggen, want het is veel leuker om te doen dan naar een berg berichten op je scherm te staren. Naar mijn idee besteden mensen teveel tijd aan e-mail (gemiddeld 1 a 2 uur per dag) en is dit een aantasting van de werkvreugde. Vaak is bellen of langsgaan veel effectiever en ook veel leuker. Net zoals sommige bedrijven een belvrij uur hebben ingevoerd is het misschien ook een idee om een e-mail vrije dag in te voeren om weer eens echt contact met elkaar te hebben.


Draadloze, gewichtloze Ipod

januari 5, 2007

Over mijn unieke Ipod

Ik besefte me laatst dat ik al vele jaren een Ipod heb. Hij speelt alle liedjes. Het geluid is van goede kwaliteit. Zelfs als het druk om me heen is, blijft het geluid nog glashelder. Hij weegt niets, letterlijk niets, en ik heb hem altijd bij me. Zoals nu bijvoorbeeld, terwijl ik dit aan het typen ben, hoor ik het Brandenburg Concert  van Bach. Downloaden gaat vrij simpel. Ik moet een muziekstuk of een liedje een paar keer gehoord hebben, en dan zit het erin. Zonder kabels of bluetooth, maar ouderwetse geluidsgolven. Ik heb hem al vele jaren, zolang ik het me kan herinneren. Ik ben er waarschijnlijk mee geboren. Het enige nadeel is dat ik niet weet waar de aan en uit knop zit. Hij begint soms te spelen op momenten dat ik er geen zin in heb, zoals wanneer ik rustig wandel of mediteer. Soms herhaalt hij een liedje tot vervelens toe. Wellicht vind ik ooit nog de gebruiksaanwijzing.


Jaaroverzichten

december 31, 2006

Ik ben dit jaar getrouwd!

Ik word de laatste dagen weer gebombardeerd door jaaroverzichten. Maar wat heeft mij  eigenlijk geraakt dit jaar? Voor mij is het wel duidelijk. Ik ben getrouwd, en dat was voor mij een grote mijlpaal. Eindelijk de stap gezet, en gevierd! Al het andere komt op grote afstand daarna.

Dit jaar ook na 8 jaar afscheid genomen van de lokale politiek, ook dat heeft me geraakt. Wel met voldoening, want het doet me goed om  te zien hoe de nieuwe fractie het opgepakt heeft. 

 

Op afstand daarvan komen de ‘gebeurtenissen’ in de media. Ik vraag me nu af of ik me dan laat beroeren door wat er daadwerkelijk gebeurd is, of door wat de media ervan maken. Helaas beinvloedt in de landelijke politiek het een het ander. Als me iets me daar aangegrepen heeft, zijn het de optredens binnen mijn eigen partij van de dames Hirsi Ali en Verdonk. Het polariserende geluid van Hirsi Ali, en het populistische van Verdonk. Ja, het is liberaal om van mening te verschillen. Daar sta ik ook zeker achter. Maar het is de toon die de muziek maakt, en die toon was voor mijn oren oorverdovend vals.


Marco Boogers

december 23, 2006

Een voetballer met dezelfde naam

Af en toe google ik mezelf, gewoon uit nieuwsgierigheid om te kijken wat er boven komt. Dan blijkt dat ik op google ‘concurreer’ met twee andere Marco Bogers’sen. Toevallig komen ze allebei uit de voetbalwereld. De een is commercieel manager bij VVV. De ander is een voetballer, nl. Marco Boogers (met 2 o’s!). Ik heb hem vanaf het begin van zijn carriere gevolgd. Niet echt omdat ik zo in hem geinteresseerd was, maar omdat ik steeds met hem verward werd. Het begon jaren geleden, lang voor de komst van internet. Ik kreeg van iemand een kranteberichtje toegestuurd waarin met lof gesproken werd over de prestaties van Marco Boogers bij een lokale club. De persoon die mij dat toestuurde dacht dat ik het was, en feliciteerde mij en mijn ouders met het succes. Zo is dat jarenlang doorgegaan. Het gebeurde vaak bij een eerste kennismaking, of een sollicitatiegesprek. Je stelt jezelf voor, en het  eerste wat je hoort is: ‘net als die voetballer!’. Niet echt een fijn begin om bij het eerste contact met iemand anders vergeleken te worden. Zodoende werd ik dus gedwongen de carriere van Marco Boogers te blijven volgen. Hij is uiteindelijk spits bij FC Utrecht geworden. Dat was voor mij de moeilijkste tijd, want toen werd ik er het vaakst over aangesproken. Het is ook heel raar om op TV Theo Rijtsema steeds jouw naam te horen noemen. Ik de tijd dat hij als veelbelovend gold, was ik als de dood dat hij als spits in het Nederlands elftal zou komen, en zou uitgroeien tot een voetballer van het formaat van Marco van Basten (zelfde initialen). Maar ‘gelukkig’ voor mij is dat niet gebeurd. Hij is na Utrecht naar RKC gegaan, niet echt een promotie. Gek genoeg heeft zijn carriere daarna nog wel een boost gekregen, want hij is voor 1 miljoen pond van Sparta naar West Ham United verkocht. Maar echt succesvol schijnt hij daar ook niet geweest te zijn. Hij komt voor in het lijstje van de grootste miskopen van de Engels Premier League. Nu is hij technisch directeur bij FC Dordrecht. Ik wens hem het allerbeste toe.